آبانی

نوای دلنشینی از دهان ماه آبانی تمام دشت میدانند از اقوام بارانی تو را میبینم و در خلقتت مبهوت میمانم که هرجا فعل زیباییست عینا مصدر آنی ضمیری مشترک در بطن شعری از سرآغازش که هم محبوب بوخیری و هم مقصود سلمانی نگاهم خیره در آوردگاه سبز چشمانت_ جهانی این چنین زیبا و این حد از پریشانی؟ جهان را غرق خواهی کرد این را من نمیگویم توقف ناپذیری، بی محابایی، خروشانی صادق اصغری دفترچه...